Betula_alba

Benzón -Guadi Galego

2009-09-10T20:56:00.003+01:00

Un agasallo mutuo! Benzón é o novo traballo de Guadi Galego. Ben fermoso e con moito sentimento.

Velaí vai a letra de París-La Habana

Ao mar foron meus ollos
por auga para chorar
e viñeron sen ela
porque estaba seco o mar.

Ailalalalala…

Desperto soio en ti penso
si durmo soño contigo
págame nesa moeda
e xa nada máis che pido.

Ailalalalala…

O meu corazón che mando
cunha chave para abrir
nin eu teño máis que darche
nin ti máis que pedir.

Ailalalalala…

Merco postais de meniños para facerche un universo
pinto troncos de madeira para ter un barco vello
Para ter un barco vello pra facerche un universo
Merco postais fago barcos para sentir o teu reflexo.

Que non podo máis que a vella ilusión roza un sentimento
Que da tua mau ao meu corazón lista unha canción.

Na miña leira só pranto argumentos con cadeas
Na miña leira só medran utopías sen lincencias
Na miña leira só pranto na miña leira so medran
Muros de pedra e madeira para vivir á túa beira.

-----------------------------E xa teño a chave!

A-mar

2009-08-31T18:11:00.004+01:00

Cadro de Leandro Lamas

Envolveunos a poesía e o mar,
mentres tiñamos un infinito desexo nunha noite de estrelas fugaces...

O arrecendo á herba de namorar veu a nós de contado
e voltamos vernos en sucesivas ocasións.

Sentímonos moi perto na distancia,
porque temos a esencia
de dous corpos espidos apaixoados
e o alento dos corazóns cravados nunha frecha,
xa que esencialmente,
nos amamos.

Fundamos así,
as foulas da nosa analoxía mariñeira
cun as de guía
e imos vogando
coa forza das mareas
e o ímpeto do amor
cara á nosa singradura xuntos.

Eu en ti

2009-08-25T14:28:00.003+01:00

Eu xa te busquei
cando o mundo era unha pedra intaita.
Cando as cousas buscaban os seus nomes,
eu xa te buscaba.

Eu xa te procurei
no comezo dos mares e das chairas.
Cando Dios procuraba compañía
eu xa te procuraba.

Eu xa te chamei
cando soio a voz do vento soaba.
Cando o silenzo chamaba polas verbas,
eu xa te chamaba.

Eu xa te namorei
cando o amor era unha folla branca.
Cando a lúa namoraba as outas cumes,
eu xa te namoraba.

Sempre,
dende a neve dos tempos,
eu, na túa ialma.

Celso Emilio Ferreiro (1991) O soño sulagado (Vigo: Edicións Xerais de Galicia)
Música por Uxía Senlle

Amor apresurado -Francisco Añón

2009-08-06T19:32:00.002+01:00

Miráchesme, miréiche, nos miramos;
Sorríchesme, sorrinme, os dous sorrimos;
N'os nosos ollos nosa imaxen vimos:
Ti n'os meus, eu n'os teus nos retratamos,

Desde entonces d'amor nos abrasamos;
Un mesmo gusto ou pena os dous sentimos,
E anque a paraxes diferentes imos,
Decote n'o camiño tropezamos.

Xa que d'o corazón libres dispomos,
Ós páxaros d'os bosques imitemos,
Que os niños fan entre ramaxe e gomos;

Nosa doce ventura apresuremos,
Que a vida é curta e responsables somos
D'o tempo tan precioso que perdemos.

Añón Paz, Francisco, Poesías Galegas, A Coruña, Publicacións da Real Academia Galega, 1966.

Hagamos un trato (Mario Benedetti)

2009-05-20T20:09:00.002+01:00

Compañera
usted sabe
puede contar
conmigo
no hasta dos
o hasta diez
sino contar
conmigo

si alguna vez
advierte
que la miro a los ojos
y una veta de amor
reconoce en los míos
no alerte sus fusiles
ni piense qué delirio
a pesar de la veta
o tal vez porque existe
usted puede contar
conmigo

si otras veces
me encuentra
huraño sin motivo
no piense qué flojera
igual puede contar
conmigo

pero hagamos un trato
yo quisiera contar
con usted

es tan lindo
saber que usted existe
uno se siente vivo
y cuando digo esto
quiero decir contar
aunque sea hasta dos
aunque sea hasta cinco
no ya para que acuda
presurosa en mi auxilio
sino para saber
a ciencia cierta
que usted sabe que puede
contar conmigo.

J´adore Paris!

2009-04-09T14:14:00.003+01:00

De marabilla na viaxe á cidade da luz. Os poucos días que estiven alí cundiron bastante. Pateeime os museos do Louvre, o de arte moderna Pompidou, Rodin, Picasso e o de Orsay, onde me impresionaron os cadros de Gauguin, Van Gogh, Monet, Matisse etc., arte exipcia, xunto con esculturas como a da foto (no Louvre) entre as que destacaban a Venus de Milo, a Samotracia e Eros e Psique, entre outras. Paseei polos xardíns de Luxemburgo, o barrio dos pintores de Montmatre, os Campos Eliseos, ollei a Torre Eiffel, vin a maratón con chegada no arco do triunfo... Puiden visitar o Hard Rock Café onde está a guitarra de Eric Clapton, de Metallica... Fun en barco polo Sena, que estaba bastante sucio.. Chapurreei o meu francés, mais cando pretendía falar de seguido me falaban en español :S

Liberdade detid*s!

2009-02-08T21:37:00.003Z

Moita adrenalina hoxe!

Hoxe tivemos que sufrir porrazos e gases lacrimóxenos da policía por reivindicar a nosa lingua, o galego. O máis triste de asunto é que diante das nosas narices manfestábase a ultra-dereita española. Moitas persoas fomos insultadas e golpeadas por membros de Galicia Bilingüe, xunto con outros procedentes en autocarros de fóra do país.

Van 12 persoas detidas, dende aquí manifesto a solidariedade e esixo a súa liberdade! Podedes ollar máis información aquí

Marisa Monte -Vilarejo

2009-02-06T13:13:00.001Z

Há um vilarejo ali
Onde areja um vento bom
Na varanda, quem descansa
Vê o horizonte deitar no chão

Pra acalmar o coração
Lá o mundo tem razão
Terra de heróis, lares de mãe
Paraiso se mudou para lá

Por cima das casas, cal
Frutas em qualquer quintal
Peitos fartos, filhos fortes
Sonho semeando o mundo real

Toda gente cabe lá
Palestina, Shangri-lá
Vem andar e voa
Vem andar e voa
Vem andar e voa

Lá o tempo espera
Lá é primavera
Portas e janelas ficam sempre abertas
Pra sorte entrar

Em todas as mesas, pão
Flores enfeitando
Os caminhos, os vestidos, os destinos
E essa canção

Tem um verdadeiro amor
Para quando você for

Vivencias verdes

2009-02-01T18:43:00.004Z

Vou viaxando no tempo,
ollo agora paisaxes da cor da herba fresca
arredor de min.

Teño amizades de augas transparentes,
seguindo o río da Fraga.
Sigo soñando con carballeiras inmensas inzadas de xente comprometida.

Nós vivimos entre atmosferas cambiantes,
entre as covas e as cavernas
e as engurras da forza dos maiores.
O vendaval non pode co ímpeto da nosa xente.
Isto é a terra dos castros.

Diplomeime. Son mestra das ondas no mar da operación desprestige,
xogo coas nenas ao xadrez e ensínolle estratexias pícaras para ir medrando paseniño.

Sigo estudando de vagariño... Ás carreiras non se debe andar, só é preciso rematalas.

Remataron os saloucos dos salgueiros.
Vou saboreando a vida aos poucos.
Continúa o arrecendo á herba de namorar
sobor o sol nacente.

O Sionismo é o terrorismo

2008-12-31T14:09:00.007Z

Pois aquí estamos de novo, actualizando.
Péchase un ano e con el todas as vivencias, ilusións e controversias do noso fado,
ventos do pobo ordenando por fin o desastre.

Mais na nosa tradición o ciclo do ano comeza no outono co degaro.
Estoupando cores
como castañas no magosto
como lumes de artificio do novo amor
coa banda sonora de Carlos Puebla no carro do meu compañeiro,
co acto de Cuba da Francisco Vilamil,
no que me emocionei co cónsul e con Susana, a miña profe do conservatorio,
co partido que venceron as xogadoras de Galiza por goleada
e o Perfect Day do día en que nos arrexuntamos
filmamos a nosa comedia romántica do rir de ledicia xuntos.
Formamos conxuntos por non chorar...
Leo xornais que me causan hilaridade...
Non me quedan máis bágoas de momento.

Vou pintando paisaxes emocionais coas nenas e cos nenos
na ludoteca da miña vila natal,
mentres canto desafinando gravemente cancións pra as meniñas cantoras,
logo dunha concentración en solidariedade co pobo palestino,
curioso acto no MARCO en Vigo onde pon en luces de neón LA CALLE ES MÍA
(obra dun artista narcisista)...

Vin a habitación do vello mariño de Lugrís,
que antes ficaba no depósito do museo,
mausoleo do cortello da cidade das olivas foráneas,
esa cidade do alcalde "Cabaleiro"
que vai quitar os nomes das rúas das compañeiras da luita,
alí onde onte vin a un pai cruzar temerario Urzáiz co carro da nena sen ir polo paso dos peóns,
querendo ir máis rápido e así poñendo a vida dos dous en xogo pola présa..
Unha vez vin mallada a unha muller e marchei porque tiña présa tamén e cheghaba tarde ao meu caos particular... Somos cómplices?

Sentame moi mal Vigo ao ser sensíbel. Hai moitos marxinados sociais aos que dende arriba non lle prestan atención, ionkis, prostitutas, cerca da rúa do Pracer, onde as paredes non calan porque Galiza e as galegas e galegos non son libres. Prefiro a terra das lavandeiras do Morraço como escribía a poeta Andrea Núñez.

Mentres, para non deprimirme, xogo, vivo, baillo cos nenos, coa avoa,
sorrío nos fondos dos océanos de Bernardino,
como unha meniña no torreiro da festa
graciñas á dose do amor que precisaba.

Ao longe o mar-Madredeus

2008-12-09T19:53:00.002Z

"Porto calmo de abrigo
De um futuro maior
Porventura perdido
No presente temor
Não faz muito sentido
Não esperar o melhor
Vem da névoa saindo
A promessa anterior

Quando avistei ao longe o mar
Ali fiquei
Parado a olhar
Sim, eu canto a vontade
Canto o teu despertar
E abraçando a saudade
Canto o tempo a passar
Quando avistei ao longe o mar
Ali fiquei
Parao a olhar
Quando avistei ao longe o mar
Sem querer deixei-me ali ficar"

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

Graciñas a ti, polo porto calmo de abrigo.
Agardo...
Gardo verbas para ti,
na dorna
da nosa nova travesía xuntos
sentindo a ardentía, a paixón,
polos recheos da cidade
entre as luces contaminantes.
Consúmesme,consúmote, consumímonos nas arelas.

Son feiras de revolución
nas vísceras que alumeas
dende o outro lado da ría.

Cando ollei a mar,
contemplei amar(te)
e agora ...

Devezo pola calor
que me dan as túas mans
neste inverno xeado...

Viaxaremos polo futuro maior
anoados con nós mariñeiros ou sen eles.

Lamatumbá- Camiños

2008-12-05T10:47:00.001Z

Sete saias- Rompendo a marea

2008-12-04T13:08:00.002Z

..."Cóntame contos vellos de alén mar
e mañanciñas frescas na túa pel..

Lévame a tempos que están por pasar
enche os meus beizos de mel..

Vivo na cara e na cruz
nun templo de amor
contemplando estrelas,

unha parte de min aprende
o que outra parte de ti me deixa.."

"Augas que as pombas non pden beber,
augas de opio e alcol.."

"Dime que aínda hai un espertar
no meu corpo os teus dedos a vencer
cántame versos antigos de sal.."

"Rompendo a marea
Asubiando mariñas de vento suave
aloumiño de terra..."

2008-12-01T13:16:00.002Z

Síntome presa
e xa non teño tanta présa.

Estudo agora, poño a vida en orde. Quizais acabe unha carreira, ou quizais non. Xa non me agobia pensar na academia das opos e ser funcionaria ou non. De momento, vexo algo de historia da música e folclore, mentres busco traballo para as ferias do Nadal.

Ordeno o desastre do meu antigo cuarto.
Ollo demasiadas lembranzas nas fotos, nos papeis, nos escritos, nos cartaces.
Non teño disfraces. Se cadra, demasiada roupa que me regalan(na súa maioría) e eu, non vou así vestida case nunca.

Son xornadas curiosas. Chegoume unha carta con outro carné da universidade da Coruña! Se cadra, hai xente que pensa que vou voltar alá, a estudar algo que non vai comigo. A meu pai chegoulle unha revista de Mafre Vida e na portada sae en grande Scarlett Johanson. Que terá que ver ela co seguro de vida?

Fun á serra da Groba e a ver o mar o sábado. Xa teño un amuleto contra os que nos queren meter medo (as forzas de ocupación ou os carniceiros,hehe, por exemplo) e estou ben, aínda que me agobie non saír moito da casa. Falo coa avoa, que está moi maior, cántolle, bailo... E o pasado, os recordos entre o sangue e o chapapote, seguen na persistencia da memoria entrando no xardín das delicias. Son vivencias surrealistas. Se cadra, algún día dea a nota aínda máis aguda e me atreva a que haxa xustiza dunha vez por todas. E mentres, menstrúo algho de dor cun chisco de impotencia.

A folga da limpeza

2008-11-26T11:49:00.003Z

Despídense dos antidisturbios e cheghan a Cangas.

Espállase a conciencia de clase, o marxismo-leninismo. Houbo gresca a diario, mais a forza das mulleres da limpeza repartindo follas caducas da alameda de Pontevedra e de moitos máis sitios polas cámaras de comercio, pola diputación, polas facultades, centros comerciais, supermercados etc. servirá para algo. Traballan en subcontratas, con salarios moi baixos, e se chegan tarde descóntanllo.. Vimos tamén imaxes nas páxinas por aí adiante da policía agredindo literalmente ás traballadoras. Que pasa con iso? Cantas multas chegarán?

Mentres a patronal non se reuniu en Compostela cando tivo que facelo, a Xunta pon servizos mínimos de limpeza, será que os que están na Xunta non son de esquerdas? Hai canto tempo que o sabemos? E a xente comeza a decatarse, aínda máis saíndo á rúa contra os patróns, o patriarcado, a represión, o TAV ao son do heavi metal.

Dentistas carniceiros. Contra a violencia machista!

2008-11-26T10:44:00.003Z

Primeiro dicir que me vou desfacer da conta de correo e non sei se pra iso teño que desfacerme deste blog. Dáme bastante mágoa porque é a miña forma de expresarme e non me gusta autocensurarme.
O caso é que alguén entrou co contrasinal q tiña na conta de gmail e vaciloume. Se recibides correos desa conta a partir de agora, non son eu, vouna intentar eliminar, aínda que me resulta complicado, hehe. Non teño nin idea de informática.

Adicado ás persoas que me acompañaron esta fin de semana, e sobre todo, ás que me arrouparon fronte o vento bravo de marusía,

Pois despois dunha fin de semana real, apaixoante e tristeira, estou aquí, na casiña. Vivo entre a maré salerosa e a montaña queimada do monte da crus, a Paralaia.

Botei un caldeiro de bághoas entre o venres e o domingho. O sábado cheghei a Vigo e metinme nun sitio moi perighoso sen sabelo, pq só quería comer algho. Coincidiu que non quería buscar problemas e entre colombianas,tortilla española, mendigos e carniceiros intentei fuxir de alí. Na porta do bar escoitábase a aldraxe. Saín e preguntáronme se estaba droghada e de onde era. E eu, q? Q dis? Cheghei logo de facer unhas chamadas e pedir un taxi desviándoo, ao laberinto de E logho? (Campaña de Vicepresidencia) no cal lle regalaban unha camisola a un neno ou nena facendo un xogo de palabras. Por exemplo, se a rapaza di AMIZADE, a nena ten que dicir unha verba que comece pola mesma letra, a A, por exemplo: Amor, alegría,abismo,aurora, autarquía... Tamén eran palabras encadeadas, se dis RatO, o rapaz pode dicir Obstáculo, ou Oración, ou Ola,ou onda. Campaña para a xunta ás veces é subvención, xa sabedes. Publicidade en precampaña

En Príncipe e graciñas a dúas boas persoas saín de alí. Fomos a un acto en defensa do galego do Foro da Mocidade. A numerosa policía "nacional" escoltaba aos da mascota do Espinete Chapaputeado (GB) e estaba a muitos metros de nós, e pasiño a pasiño achegáronse algo. Pero non houbo altercados. As consignas eran curiosas e saían do corazón d*s que realmente sentimos o idioma como parte de nós.

Pola noite do sábado, demos un recital moi emotivo contra a violencia machista na Revolta (graciñas por deixarnos facer o acto alí. A festa da palabra e da música comezou un pouquiño tarde. Tivemos a sorte de poder contar con grandes poetas galegas, como Elvira Riveiro Tobío, ou Naír G. Abelleira, algunha que outra aprendiz coma min, Anxo Angueira, Leo de Matamá (ou Arremecághona), María, a ghaiteira que mellor toca a muiñeira de Ponte Sampaio.. E armouse a festa. Verbas, foliada e ghuitarra eléctrica.

Apareceron amigh*s da miña terra e pasou algo raro e máxico. Algúns trasnos e meighas levaron o encanto a un local social. Tendes fotos na páxina de Galiza indymedia ou na de Adiante.O libro que deixou de agasallo Rosa Enríquez reghaleillo ao que atendeu a barra, xa que currou moito esa noite.

Ao día seguinte fun a un acto que organizaban a Faísca e o Collazo por Venezuela, no que estaban o cónsul de Venezuela, un contrabaixista estupendo dos camiños de Cangas tocou e eu recitei algúns poemas. Alí coñecín xente maior moi riquiña e entrañábel, como Luís de Vila de Cruces, ou máis xoven como Aurora de Laracha. Tamén estaban outras persoas mozas entrañábeis que xa coñecía de vista.

Cando cheguei ao piso atopeime con escritos curiosos por debaixo da porta. Deseños a toda cor. Que trasnos serían? Polo menos eran simpáticos.. Miña amigha do Morraço puido saír de alí tranquila.

O domingo á noite armei unha boa. A xente en Vigho coñéceme pouco e non saben das miñas circunstancias. Agora estou algo tranquila, pero teño que cambiar de contas de correo e o móbil cando se quede apagado, quedarei de novo sen batería.

Aprender a valorar as situacións, ás persoas, o contexto é o que nos espera. Agromar, como unha árbore no monte frondoso cheo de pólas distintas. O empirismo. Estes días, traballando un pouquiño por unha ilusión en común, dende a unidade, vexo a auga máis clara, aínda q haxa algún que outro remuíño e merda contaminante dos carros, do ruído, do fume... pola cidade. Vigo non é tan gris, pero durmo mellor no Morraço, con tódolos problemas que haxa de urbanización da costa.

O entendemento e a violencia contra as mulleres dáse en calquera sitio. Hai actos a esghalla por todo o país, pero hoxe leo na prensa que condenan a un pontevedrés a 2 anos de prisión por abusar da súa neta dende os 12 aos 18 anos. Non vos parece pouco tempo?

Será que a nena está vendo o cadro que pinta o vello, distraída e namorada? Será de Galiza? Ou de alghén en concreto? Oriéntome fatal, seino, e até o de agora non me foi tan mal. Temos moito por aprender e mentres a area do reloxio baixa ou sobe esgotándose.

Dor e máis dor dos trolls e viruses..

2008-11-21T22:48:00.003Z

Quitándome de tranxénicos!

Ighual me expliquei mal. Na luita debemos estar todas e todos. O alcanfor é alleo, mais, eu, parva de min, decátome dalgunhas cousiñas mui tarde, quizais.. Si, pero a coherencia é moi relativa. A maioría consumimos mal e iso consúmenos. Non é tan doado neste sistema inxusto.

Ata que comezas a currar aos 16 en precario pra sacar pasta ou pra facer algo por ti mesma, até q teus pais non che dan a pasta que lle darían a outr*s, até que che ameazan con irtes de casa... Rular , rular, desorientada, claro. Coñecendo sitios absurdos, como Marinha dor nos campionatos de moi cativa, cidade de ilusións esvaídas no vento.

Indo da terra de Hércules até Irlanda regalándolle o ordenata ao teu irmán á volta..

Ser funcionaria ou funcionario na patria de nunca máis cando debería dimitir Fraga e se podería conseguir, ou a inmensa tristura do prestige, e a represión. O estúpido hai que botalos, para que mudaran o chapapote polo laranxa das lapas dos que deberían arder os que asasinan o espírito loitador.

A inmensa maioría dos políticos xa dixen que se botaban a barbeito. Cobran muitísimo demais e van ao balneario para tranquilizar as súas ansias e algúnhs coidan dos vellos, que moit*s outr*s non o fan. Canto tempo hai que non imos á aldea, mami? A avoa a piques de morrer, pero coa forza que ás veces me falta a min, e o avó morto por bronquite crónica.

Bronquite si, sen fumar endexamais, sendo campión do Estado Español en velocismo e reivindicativo nos tempos da fame. Azucarillos era seu doping. Velo o 6 D do ano pasado entre tubos era unha realidade, como moit*s outr*s pres*S en folga de fame.
Eu tamén teño bronquite e non quero morrer así. Crónica dende a pubertade tirada nun hotel nunha illa fermosa e colonizada.

E despois que? Onde fica a casa? E os estudos? Tantas carreiras e hoxe dixen que non quería acabar en decembro. Folgas de limpeza, foros, organizacións, paus contra boloña, perfeccionismo, estupidez, quizais. Nervos que non aguanto nunha asamblea cun machista e síntome mal por certos comentarios e demais. Sería ignorante, pero estaba en coma e espertei, a tempo, agardo. Porque chorar chorei muito e a unha poeta que lle digan q é unha choromiqueira non lle importa, ela sente a patria como o amor.

Todos os poemas están relacionados, P. dicía joder, que "coñazo", non é o mesmo o amor, que a patria, follar que a natureza....

Saúde e moita vida a todas!

Roi Casal- Ninfa das frescas augas

2008-11-19T09:45:00.002Z

Será cursi, pero se as nenas de agora tivesen de sex-symbol a este home en vez do Regueatton mudarían moitas cousas.

Moita vida á música sensíbel, tan nosa. Raíces que se perden ao pasar polo río do Esquecemento d*s desleigad*s. Sempre quixen tocar unha harpa, tan anceiada, mais toco mal a guitarra, canto, bailo máis mal que ben, pero.. Aí estamos. No Morraço hai foliadas cada quince días como mínimo. Iniciativas por parte de varios colectivos non faltan.

O mellor da miña singradura pola música tan apaixoante, foron as prácticas con Iván Costa no cole, alén de coñecer aos de Mala Herba, algún de Ouvirmos, algún profesor... E decatarme que de pequena gostaba máis de beillar e cantar, que das aulas no conservatorio de música clásica, no que aprendín moito, por certo. Disciplina. Bágoas. Medrando e medrando até deixalo definitivamente. Agora enredo cos cursos, mentres sigo estudando e traballando de cando en vez en precario, claro.

Atopar a vocación é imprescindíbel. Transmitir o amor que sentes por algo, sexa a música, a lingua, o ecoloxismo, ou a cultura en xeral é unha marabilla cuberta de pasionarias. Agora BidueirAs, hehe.

Un bico!

Poema xenial de Viqui Veiguela

2008-11-12T20:27:00.003Z

Vou á procura das bestas
e dos lóstregos.

Vou á túa procura
seguindo as túas pegadas
na neve e nas guías dos teléfonos.

Vou á procura dos segredos infames
na sarabia das túas caricias
nos teus beizos famentos.

Quero que xima o centeo
baixo os meus pasos de Amazona.
Quero que saibas, como eu souben
que as fábulas hai que deixalas
para a Polonia do dezaoito
ou para Esopo ou para durmir princesas.

Vou á procura das bestas
e dos lóstregos
e has de sabelo ben cando te atope.

Viqui Veiguela
Lentamente, 2003

Acougar

2008-11-07T14:03:00.004Z

Estes días de gastroenterite,
logo de vomitar unha pouca de dor
e de repouso preciso,
vexo o horizonte con outra perspectiva.
Os puntos de fuga vense máis perto,
aínda que estean no infinito.

A utopía está cuberta de verde,
de violeta marchando no encontro internacional feminista,
do son do heavi metal vigués botándose unha vez máis á rúa,
d*s que erguen o puño en contra da represión,
cun afroamericano na Casablanca (aínda que non che me dá moita confianza),
e con compañeir*s luitador*s
as suxestións son atendidas..

A contradición dos pensamentos
depende da posición relativa das ideas,
do contexto e das persoas
que proxectan as súas inquedanzas nas ilusións.
Móveme a emoción. Agora xa non teño tanta présa.
Tanto tempo correndo sen apenas sosego malloume;
agora teño un obxectivo definido.
Son velocista de amor pola causa, de relacións difíciles, de sacrificio sen reloxio.
Mais o importante é gañar a carreira de fondo. Cando facía atletismo o máis difícil era a carreira continua, a loita que se facía eterna por chegar a onde queres. A meta agora segue estando moi complicada: achar un chollo digno, unha vivenda, estudar, facer o que consideras xusto, amar sen condicións..

O amor, necesario,
serve para facer bosquexos e esquemas
que *s egoístas endexamais entendían noutrora
cando estudaban só tecnicamente o debuxo
dos amantes, sen sentilo no seu interior.

A laparada ardente dos seres apaixoados
rexurdirá como un mencer de estirpe fervendo
loitando por arelas mariñas, rurais e urbanitas.

Pola República de sitio distinto!

2008-11-06T14:27:00.001Z

A mamá

2008-11-04T18:20:00.004Z

Pois esa de aí é a miña nai, unha persoa que sempre soubo o que quixo. Comprometida e segura, que falaba de amor dende que eu recordo, no cole, onde verdadeiramente se preocupaba polos problemas de tantas xeracións ás que dou clase. E agora, no instituto dando aulas, na asociación de mulleres.. Ademais, ensinábanos que Galiza era un sitio onde residían paisaxes fermosas alteradas polos homes. Viamos poemas de Rosalía, Manuel María..Que lía mentres estaba embarazada de min. Todo dende unha perspectiva emocional e lóxica dunha muller de aialma violeta, roxa e ben lista dende que tivo uso de razón. Aprendeu a falar en galego en Lalín, cando tiña 21 anos e foi de profe alí (a súa familia era foránea) e dende aquela, é monolingüe.
Baila música tradicional con pés idealistas e ensinoume a nadar na maré da incertidume e da tranquilidade, que ás veces perdo. Deume acougo nos intres difíciles e surrealistas.
Montañeira celta, sabe prantar a árbore que a moita xente lle gustaría verse reflexada no río de augas limpas. Foi poñendo sementes entre todas as alumnas pequenas ou maiores ás que dá aulas desinteresadamente de cultura e ensinoulle a ler e a escribir a persoas anciás. E nós, medramos gracias ao tacto das súas mans convertidas en pólas que nos acarician cada vez que nos ve. É cariñosa, culta, amable e deixame a liberdade anceiada por moitas das miñas amigas (sobre todo antes).

Tiven a sorte de escoitar os vinilos ou as cintas da Quenlla, Bob Dylan, Silvio, e poder estar así vencellada ao meu medio, arte e cultura.Puiden disfrutar da farándula, dos actos e das viaxes ás que iamos xuntas navegando na proa inzada de boas intencións.

O venres adicáronlle unha homenaxe en Moaña pola súa traxectoria como persoa ateigada de humanidade e a nivel político e reivindicativo. Ía e vai (case sempre que pode) de manifestación en manifestación dende Galiza até Holanda reivindicando a ecoloxía, a soberanía do proletariado, reclamando a liberdade do noso pobo como mulleres e casi todo o que non temos..

Ela si que sabe o que é a vida, e lévao ben, malia que agora estea enfermiña. O pobo quérea. Eu quero ser mestra, dou aulas de xadrez de momento e fago algo de monitora. Se fago o 0.000000005 % do que fixo, xa me dou por satifeita. Ensinar e transmitir o que sintes a alguén é bonito. Todas tivemos unha mestra e marcounos, a lo menos un pouquechiño. Ela é a miña profesora vital.

Ataque Escampe

2008-11-04T14:50:00.003Z

Había moito tempo que non vía a estes persoeiros bohemios e culturetas polo país, malia estar Sempre na Galiza. Nen se quera merquei o segundo disquiño orixinal, porque se pode descargar aquí, aínda que agora fan feira con camisolas,chapas.. Algún día, cando me paguen e tal, igual llo merco ;)

O ano pasado era unha das súas múltiples seguidoras e disfrutaba co seu rock de serie b, as súas publicacións ("Dz ou o libro do esperma" veu á lonxa literaria con Samuel Solleiro; textos de Roi, algúns deles premiados; letras con retranca; un premio de Normalización de Miguel...) e sobre todo, da súa compaña, xa que denantes esa apariencia de rockabillis teñen os poderes da ilusión como trasnos pándegos repartindo sorrisos de xira en xira. Son nómadas galaicos que fan "movementos sociais" coa súa arte pola periferia. Tamén gañaron o Utopía Son, o Galiza crea con rock de serie b e van tocar alá onde fan falta.

A primeira vez que souben deles, vinos en marzo do 2007 ou por aí na Sala Son en Cangas. As miñas colegas mexaban coa risa no concerto... Hilaridade ou riso infantil, foi unha sorte saber de xente así que teña por nome de disco "Galicia es una mierda". Irreverentes, comprometidos ou non:P, divertidos e intelixentes. Alén diso teñen bo gusto literario, musical e "constituíron o verdadeiro muro de Berlín no faiado nunha cantiga..."

A miña nai gostou da frase do Álex: Cos compañeiros do metal! Na teletorito con pantalóns obreiros na gala de homenaxe a Do Barro.

En fin, os que non os coñezades, podédelos ver aquí e en moitas máis webs e concertos.
Son un prodixio, como dicía x, "O que renace en nós e renace noutros é o grande milagre desta patria.."

Quizais nos vexamos nalgún lugar (in)seguro nun tempo indeterminado. Saúdos!

A Amaro

2008-11-03T20:22:00.003Z

"Non sabes o que tes, até que alguén che rescata do naufraxio. Dentro da illa, o mariñeiro de terra adentro deume a man, fronte á marusía das lembranzas avesas... (Déboche o libro " Dentro da illa", no que saes de personaxe de Dolores Ruíz, adicado pola autora)

O meu benquerido Amaro, rebuldeiro,
fai salto de altura.

Chouta por enriba do infortunio,
valente,
mentres rola o vento,
sen demoucar bágoas,
para procurar tanxer o firmamento
do seu devir.

E ao pór os pés na terra,
decátase de que alén de tocar o ceo toldado
está o mundo real,
e que cómpre ter sagacidade
para bater o seu récord persoal.

III Congreso Música Galega

2008-11-03T15:53:00.003Z

Imprescindíbel ensinar a nosa cultura. É lamentábel que non se vexa contemplada no curriculum educativo, apenas, e que haxa moit*s mestres que non distingan unha gaita dunha zanfona, como pasaba nas aulas de audición de Ed. Musical.
Institucionalizar a nosa música e poñela, como mínimo, ao nivel da música clásica é fundamental.
Bo traballo de Gaiteiros Galegos e tódol*s currantes na música tradicional galega.
Amor e compromiso pola música galega para transmitirlla ás pícaras e aos pícaros.

"Cantares gallegos" (Rosalía)

1

Has de cantar,
que che hei de dar zonchos;
has de cantar,
que che hei de dar moitos.

I

Has de cantar,
meniña gaiteira;
has de cantar,
que me morro de pena.

Canta, meniña,
na veira da fonte;
canta, daréiche
boliños do pote.

Canta, meniña,
con brando compás,
daréiche unha proia
da pedra do lar.

Papiñas con leite
tamén che daréi;
sopiñas con viño,
torrexas con mel.

Patacas asadas
con sal e vinagre,
que saben a noces.
¡Qué ricas que saben!

¡Qué feira, rapaza,
si cantas faremos...!
Festiña por fora,
festiña por dentro.

Canta, si queres,
rapaza do demo;
canta, si queres;
daréiche un mantelo.

Canta, si queres,
na lengua que eu falo.
Daréiche un mantelo.
Daréiche un refaixo.

Co son da gaitiña,
co son da pandeira,
che pido que cantes,
rapaza morena.

Co son da gaitiña,
co son do tambor,
che pido que cantes,
meniña, por Dios.

Asi mo pediron
na beira do mar,
ó pe das ondiñas
que veñen e van.

II

Así mo pediron
na beira do río
que corre antre as herbas
do campo frorido.

Cantaban os grilos,
os galos cantaban,
o vento antre as follas
runxindo pasaba.

Campaban os prados,
manaban as fontes
antre herbas e viñas,
figueiras e robres.

Tocaban as gaitas.
Ó son das pandeiras
bailaban os mozos
cas mozas modestas.

¡Qué cofias tan brancas!
¡Qué panos con freco!
¡Qué dengues de grana!
¡Qué sintas! ¡Qué adresos!

¡Qué ricos mandiles!
¡Qué verdes refaixos!
¡Qué feitos xustillos
de cor colorado!

Tan vivos colores
a vista trubaban;
de velos tan váreos
o sol se folgaba.

De velos bulindo
por montes e veigas,
coidóu que eran rosas
garridas e frescas.

Lugar máis hermoso
non houbo na terra
que aquel que eu miraba,
que aquel que me dera.

Lugar máis hermoso
no mundo n'hachara
que aquél de Galicia.
¡Galicia encantada!

¡Galicia frolida!
Cal ela ningunha,
de froles cuberta,
cuberta de espumas.

De espumas que o mare
con pelras gomita;
de froles que nacen
ó pe das fontiñas.

De valles tan fondos,
tan verdes, tan frescos,
que as penas se calman
nomáis que con velos.

Que os ánxeles neles
dormidos se quedan,
xa en forma de pombas,
xa en forma de niebras.

A Rosalía

2008-11-03T15:39:00.002Z

Do mar pola orela
mireina pasar,
na frente unha estrela,
no bico un cantar.
E vina tan sola
na noite sin fin,
¡que inda recei pola probe da tola
eu, que non teño quen rece por min!

A musa dos pobos
que vin pasar eu,
comesta dos lobos,
comesta se veu...
Os ósos son dela
que vades gardar.
¡Ai, dos que levan na frente unha estrela!
¡Ai, dos que levan no bico un cantar!

Curros

Medo ao compromiso

2008-11-03T14:45:00.002Z

Ás combatentes galegas de onte e hoxe,

Non falo de amor nin de política,
só escribo verbas que non chegan a ningures casi nunca.
Temos as accións limitadas por un comportamento lóxico-racional,
teatro do absurdo,
pretenden que sexamos títeres,
e é moi difícil saír da argallada de ti, de vós, d*s outr*s.
E de min, claro, estoura en min mesma a castaña no lume, ao non picarme iñantes, bágoas negras da resistencia.
A loita si, é o único camiño,
pero non o lide infantil.
Corteime nas veas neste inferno eu soa e non quero saír del. Polarizo cara o risco, gaña só a que se aventura?
É un laberinto existencial, un remuíño da costa, que costa afastarse del porque te atrae, coas túas convincións máis claras que a auga que leva. Ou non sabes de que está composta a auga e tes a visión borrosa, miope e torpe, seica.
Non son bos tempos para a-mar na terra da precariedade.
As mariñeiras botan as redes e xa non hai peixe fresco. Cheira mal o muxo. Non lles serve a pisifactoría. Por suposto que os feitos producidos pola industria e non pola natureza son artificiais. Pero cheira a merda dende ENCE até aquí e non pasa nada?

Non é só laboral, nin propia do capitalismo, é a precariedade afectiva hacia unha causa ou alguén que non responde. Sigamos co complexo de auto-odio...
Eu choro ás veces, empatizo "demasiado" e enléome dunha maneira sinxela co que penso que paga a pena.
- Tes dúbidas?
-Habelas hainas. Eu non as teño, confío na xente, así me vai, haha.
Que foi de Causa Galiza? É unha realidade ou é ciencia ficción? Coido que deberiamos xuntar folgos entre tod*s e deixarnos de rivalidades estúpidas. A historia debe servernos pra aprender dos erros e eivas, que aínda cometemos. Temos ilusión. Debemos ser magos para sorprender ao público co noso entusiasmo. O pobo é quen máis ordena?

O sistema educativo está tan mal que creo que *s desleigad*s saben restar máis que sumar na Galiza. É como se non arrincasen un anaco de nós, segue a medra-lo bicho..Quen quere que siga agromando?

Mentres os titulares e as relacións naufraxian, nós a pedradas porta con porta.
Agardo á compañeira paciencia antes do suicidio colectivo.

The Unforgiven (Metallica)

2008-10-22T19:53:00.000+01:00

Letra:

New blood joins this earth
And quickly he's subdued
Through constant pained disgrace
The young boy learns their rules

With time, the child draws in
This whipping boy done wrong
Deprived of all his thoughts
The young man struggles on and on, he's known
A vow unto his own
That never from this day
His will they'll take away

What I've felt
What I've known
Never shined through in what I've shown
Never be
Never see
Won't see what might have been

What I've felt
What I've known
Never shined through in what I've shown
Never free
Never me
So I dub thee “Unforgiven”

They dedicate their lives
To running all of his
He tries to please them all
This bitter man he is

Throughout his life the same
He's battled constantly
This fight he cannot win
A tired man they see no longer cares
The old man then prepares
To die regretfully
That old man here is me

What I've felt
What I've known
Never shined through in what I've shown
Never be
Never see
Won't see what might have been

What I've felt
What I've known
Never shined through in what I've shown
Never free
Never me
So I dub thee “Unforgiven”

You labeled me
I'll label you
So I dub thee “Unforgiven”

A busca do tesouro en Galiza

2008-10-20T11:28:00.003+01:00

Semello unha nena
xogando entre as vagas,
como cun bambán
sentido o vaivén das mareas,
para adiante,
para atrás,
agora si,
agora non,
in-de-ci-si-ón.

Costa ser da costa.
Broncearse co sol dos sufeiros
esquivos das ondas da marusía.
Mareas vivas,
somos aborixes bravas
e salvaxes,
mais amainamos co azul,
co ceo aberto,
liberdade do teu ollar.

Naciches pra ceibar,
celeste anxo.

Ti nadaches entre a maré chapaputeada da túa nai de apariencia violeta,
profanada,
costa, ser extrapolable,
costa, estar na póla,
costan os textos
Costa ser literal literalmente en Galiza.

Será que todo ten un custe?

Que hai do fascismo patriarcal no que naufragaches tanto tempo,
aillada,
como me gustaría non ter nada máis que o elemental:
principios, coherencia, chollo digno, vivendiña..

Canto custa o elemental pra poder vivir libre nunha illa?

Na península hai tantos intres perdidos,
mudados por arte de maxia pirotécnica estatal en lumes,
madeireiras..

Conserveiras, conservemos a fábrica da ilusión de Massó.
Realidade? Si, con quen?
......................

A maioría dos políticos bótanse a barbeito,
cando non molestan ou fan negocios. Outros perden os seus ideais de cando eran xóvenes.Teñen que dar o testigo din. Relevo, revélome-revelámonos e sen esta carreira ás veces sen autocrítica e unión non hai rebelión posible. Entre varias xeracións faríanse mellores tempos na carreira en busca da estrela vermella. Mellores melodías, de harmonía máis consistente entre a forza da unión de varios grupos.

Ti, meu queiridiño,
bótate ao monte,
meu neo-maqui.

Loitas contra tantos rebumbios silvestres:
maquinaria-matrix-explotación
precariedade do capi
oh, capitán, mi capitán capitalismo..
Obxectivo:
Ver a mar, celeste onde nos agarda a estrela.
No fondo do mar, matarile, matar a il(e) il(e) oh!

Só nos sorríos dos poemas de Bernardino,
está a estrela de cinco puntas.
Será o tesouro tinguido de azul?

Por un bloque de política de cemento e asfalto pretende ser tinxida de azul,
pero non do celeste do teu ollar, anxiño, non!
e polo capital do capitán do partidazo Socialista? Obreiro? Español!
está chea de cotra; rillada polas gaivotas do pp, obviamente, que bucean na economía sumerxida coa especulación. E pra colmo temos que sacar o Excalibur da estrela (Algúns cren que a van quitar sen mover un dedo). A lenda conta que quen a libere será a presidenta da Galiza ceibe e a encargada de unificar todos os reinos, colonizados por outros ou non.
_________________________________________________

Conversas entre Galaaz e a avoa, Lola.

-Avoa: E serei quen de ver o tesouro agochado?

-Verás o sangue en cada combate, meu meniño. Queimarás o retrato do Rei e verás máis sangue. Irás protestar pola depuradora e quizais che pidan prisón. Atacarás ao capitalismo e serás condeado a cadea perpetua. Contra o sionismo. Farás murais bonitos e pagarás multas, no mellor dos casos. Incluso se vas de pirata a reivindicar o uso público de Toralla, o máis probable é que teñas mancadelas. Tamén por defender o teu idioma contra o mal de linguas duns pijos, terás represión. Se apoias ao pobo palestino, tamén etc. Mais "non teimas", Galaaz, poderás estar en prisión dous anos como máximo ou se cadra algo máis a espera de xuízo. Pero mirara-lo gracias aos teus camaradas.

-Quen son os camaradas?

-O teu grupo de mulleres e cabaleiros que constrúen vieiros pra chegar ao fondo da cuestión. Son case @s activistas en movementos sociais, organizacións da esquerda independentista diferentes, algúns sindicalistas, obreir@s,artistas...

-Como moito, canto tempo podemos estar coa longa noite de pedra?

-Non sei, depende da xente, das circunstancias. Podes morrer en prisión, se cadra.

-Aparecerá o príncipe de novo?

-Nesta historia debería non haber príncipes, pero si, igual, si que os hai. A monarquía pode seguir aí sen facer nada cobrando de nós nesta "democracia".
Debes ter coidado, co paso do tempo o sangue pode tinguirsechete de azul, sentidiño.

-A suma do azul e do vermello darache o violeta, como Quin, que vai á mani da MMM, a facer acto de presencia e logo vaise pola rúa Lepanto.

-E que hai das mulleres, Lola?

-Pois ben, debemos estar xuntas. Imos queimar a conferencia episcopal por machista e patriarcal, por exemplo. Debemos denunciar todo do que nos enteremos, senón seremos cómplices, xa sabes. E cooperar cos homes, non son todos iguais, e como o machismo é un problema que abrangue á toda a sociedade eles deben estar connosco. Mais só nós sabemos o que sufrimos para intentar cambiar as eivas do sistema. E en nós mesmas. Na educación, por exemplo que lle deamos ás nosas fillas. Quedouche claro cal é o teu obxectivo en todo isto?

-Pois si, o punto de fuga onde converxen os folgos das combatentes en campaña de expansión, si, si, que medo, compromiso contigo..

Ten medo, meu capitán, meu patrón, capi capitalismo!
Non somos lobos e ímoste comer ao liberar Excalibur,
caborcos da xeración xabarín,
aos poucos como Hannibal,
deboriamoste os sesos,
mais como non os tes
é de tol@s comerse a cabeza
con algo oco..

E que cha coman.... Uhh...

Aliens..

Mani-festa-acción!

Imos rodar a película da lenda da estrela. Que sería a nosa historia? Mitoloxía? Ciencia ficción? Acción? Humor negro..

A forza das mareas

2008-10-14T18:48:00.006+01:00

A marea pode definirse como o movemento periódico de ascenso e descenso das augas do mar causado pola forza da atracción do Sol e da Lúa.

Maréame vivir entre a pre-amar, a baixamar e a marea libre. Esta pode estar morta. Pero por sorte, vivo nun areal moi grande, con mareas vivas, onde, no fondo, cada gran achega unha morea. Na península estamos afeitos a camiñar entre as areas movedizas. E como pobo guerrilleiro que somos, non afundimos. Axúdanos o vento ávrego, que moldea a nosa paisaxe transportando a area dun lugar a outro. Vivencias. Sempre en movemento. Xamais acougarei. As vagas balancéanme.

Mais gustaríame quedarme queda un intre, pechar os ollos na praia e deixarme levar polo son da escuma ao bater coas rochas, sentir a brisa e a salitre, xunto cos teus brazos enredados no meu corpo nú como pólas podadas nun pomar imaxinario. Tentacións...

Ti disque non sabes dos areais nudistas. Tampouco das cunchas. A min gústame escollelas para que me dean sorte no cruce de camiños.

Non sei se che debo a-mar..
Non sei alén da loucura de nós xuntos
sen nós.

Non sei se a profundidade deste océano
abranguerá até aí..

Non sei
se viaxando nunha burbulla
ficarei de pedra
como unha nena aprendendo
que a vida é así.
Utopía.

Em Aguilhoar...

2008-10-09T18:58:00.003+01:00

Alá estabamos, dándoo todo...

Graciñas ao Xabi e á xente de aló por convidarnos!

Plan de fuga

2008-10-07T19:32:00.003+01:00

Tratarei de non ser claro
falarei da derrota como se lle pasase
a outros hai moito tempo,
como se os mortos comprendesen
que todo foi en balde e decidisen
descansar por fin en paz,
tratarei de non ser claro, de non citar
as antigas cidades arrasadas
os fugaces menceres nesta noite
demasiado longa, os deuses
e as linguas vencidas lentamente
polo mar incesante, falarei
na antiga lingua dos poetas cegos,
e á patria chamareille Atlántida.

Alberto Lema

Sinxelamente xenial, pódese descargar en www.estaleiroeditora.org, aínda que eu coido que custa máis a tinta que os seis euriños do libro..

Rebumbios I

2008-09-28T14:55:00.004+01:00

Na fin da escuridade da noite só vexo pedra maquillada. Son catro paredes. Isolamento. Muros blanquexados que destacan na negra sombra e temos que pagar por iso, por que nos tapen a boca. Canto custa o silenzo? Na sociedade capitalista e nesta absurda democracia que din moit*s, custa demasiado. En consecuencia, hai tortura e represión.
Leváronnos as pinturas para darlle cor ás ideas. Tristes grises. Ódiovos. Abusan da súa forza contra a nosa escala cromática e o multicolor.Por levar ata nos nos levaron unha hora de sol, pero non nos sacarán a enerxía que nos ilumina a golpe de porrazos.

2008-09-28T14:16:00.003+01:00

Contigo, risca o día
contra a noite.

Libérasme dos óbices
amainanando o furacán
que pretende embridar
as nosas ideas.

Traballas, meu obreiro
facendo camiños para a liberdade
d*s nos*s camaradas
cando escintila o teu corazón
contra a podremia
máis certeira da inxustiza
e da ignorancia represiva.

Xeración de anan@s e eucaliptos

2008-08-28T15:58:00.002+01:00

Camiño un pouco e síntome pequena arrodeada de eucalitos. Ollo á xuventude e na súa maioría semellamos xabaríns pachorrentos e ananos. Coido que tamén hai "coalas" con vistas á marbellización de Cangas. O outro día a unha rapaza caéulle unha árbore foránea na súa morada e a piques estivo de morrer.

Eiquí goberna xente que non nos oe, por máis que intentemos chegar na nosa travesía ao porto do son cando berramos xuntas/os: Galiza non se vende! Os/as empresarios/as písannos e voltan a facelo cando lles peta, mentres imos coleccionando ETTs. Outros cuspen, torturan aos/ás que pretenden defender a terra fan da represión o seu réxime, mentres a outras/os pretenden darlles caramelos de eucalipto pra as alerxias contra o sistema...

E nós, mentres a catarse abrangue a profundidade do mar, nadamos xuntas/os tentando que a brétema desapareza sobor da terra prometida dos nosos avós.

Adeus (Manuel Antonio)

2008-07-27T12:35:00.004+01:00

ANTRE a calima
traspondo o meu ollar
esquivouse o velamio
Deixounos a badía
chea da súa ausenza
e a mañán sen perspeitiva

Agora en terra
arredado de min mesmo
por un oucéano de singladuras
o vento da Ría
vai virando a folla de cada emoción

-O Sol indiferente
Sirena augardentosa dos vapores
Un retraio de fume
no rompeolas da paisaxe
Os engranaxes da grúa
esmoen a mañán morna-

Debaixo dos meus pasos
xurde o ronsel da Vila natal
Ela cos seus brazos cheos de sono
teima salvarme dun naufraxo antigo
E os meus ouvidos incautos
queren dormir no colo
das cantigas vellas

Eu cacheaba tódolos segredos
das miñas mans baleiras
porque algo foi que se perdeu no Mar

alguén que chora dentro de min
por aquel outro eu
que se vai no veleiro
pra sempre
coma un morto
co peso eterno de tódolos adeuses.

Oh, q calor!

2008-07-16T17:09:00.000+01:00

Bukowski

2008-07-12T09:41:00.005+01:00

"Algunhas persoas nunca tolean,
terán unhas vidas realmente horribles"
Charles Bukowski

Nunha noite de Summertime
zugamos o espírito do Bukowski máis caótico.
As it is.

Betula

Putrefacción

Ultimamente
róndame este pensamento
que este país
retrocedeu
4 ou 5 décadas
e que todo o
avance social
os bos sentimentos
dunha persoa á outra
borráronse
e mudaron pola
vella
intolerancia de sempre.

Máis que nunca
temos
egoístas ansias de poder
desprecio polo
débil,
o vello,
o pobre,
o desvalido.

Estamos reemplazando necesidade con
Guerra
Salvación con
Escravitude.

Desperdiciamos
os logros.
Deteriorámonos
Deprisa.

Temos a nosa Bomba
e o noso medo
A nosa vergonza
e a nosa condena

Agora
apoderáronse de nós
algo tan triste
que nos deixa
sen aliento
E nin sequera podemos
Chorar.

Bukowski

Música mestras!

2008-06-26T18:09:00.003+01:00

Este é un tema dos que destrozamos no concerto de fin de carreira que tivo lugar hai uns días... Pódense ver as nosas caras de desacougo cando nos perdemos etc..
Suponse que tivemos que demostrar todo o que aprendimos, pero coido que a educación neste país está en crise..

En fin, acabouse a boa vida, polo momento, agora toca currar e preparar as opos.
Botaranse de menos a certas persoas, ás festas universitarias, ás ceas (e algún que outro profesor :P

Nadar... (Foto tirada en Trasancos na ponte de Maio)

2008-06-26T12:48:00.004+01:00

As sereas gostan de nadar:
nos mares salerosos
ou en ríos doces,
pero a inmensidade das nosas augas
non son potables:
ou son "bieitas",
ou fecais,
ou colonias;

e semella que teñen que mergullarse nelas
do mesmo xeito,
sen diciren:
desta auga non beberei.

E nadan,
e nadan
e voltan nadar
pero non por onde lles indican:
procurando non tragar auga contaminada...

A aínda así algunhas tragan
con toda a merda que hai no mar,
iso si, sen abrir a boca
e van "refuxiadas" a barlovento
co patrón.

As outras, lánzanse espidas ao río
porque ben saben nadar soas
e ascenden a contracorrente
ollando a feminista e verde paisaxe emocional,

Aínda que sentan o grixo cos seus pés miúdos
e topen pedras nos seus vieiros
que as fan camiñar paseniño,
mais sen parar endexamais
e sen saber o que son as présas
alcanzarán un picouto
e iniciarán o voo
lanzándose con ou sen axuda
a analisar as súas eivas
coas propias ás, coa cabeza arriba
coa revolución violeta (dende abaixo)..

Máis concertos- Extremo!!!

2008-06-26T11:51:00.004+01:00

Aínda que teñan algunhas letras machistas, como "Hoy te la meto de todas todas..." , son un grupo que marcou á miña xeración e a algunha anterior.
Por iso, haberá que ir velos...

Amaro, imos queimar Compostela!!!

Bersuit- Sr Cobranza

2008-06-25T21:44:00.001+01:00

Verémolos en Vigo ou en Compos a semana que vén!

Iso si, era máis barato cando viñan ao Aturuxo a Bueu, ghe ghe :)

Dous núos nun bosque ou A terra mesma- Frida, 1939

2008-06-24T16:26:00.003+01:00

No cadro vese o cariño lésbico dunha indíxena mexicana consolando a unha europea occidental..

Autocrítica

O amor entre o norte e o sur, entre oriente-occidente, entre colonialistas e colonizados, entre imperialistas e indíxenas é imposíbel no mundo sinistro e inxusto creado por nós mesmos.

É unha quimera mentres cada un de nós sigamos mirándonos o embigo. Botámoslle a culpa ao sistema e ficamos tan anchos. Mais a relación que temos co capitalismo é máis estreita do que pensamos. De todos é sabido que vivimos nos tempos da alienación, do consumismo e do cambio climático. Cada vez máis, e non só no eido ecolóxico, imos esgotando os nosos recursos, os nosos folgos e o noso combustible (pode que ás veces artificial e contaminante)que nos transporta pra intentar modificar a nosa esencia errónea de colonizadores e ao mesmo tempo de colonizados. A controversia está a orde do día.

Procuramos arelas dos grans de area pra retratar montes e menceres roxos de soños
no noso maxín, e erguemos o puño, e berramos liberdade, e chantamos bandeiras do país de ningures, e dámola cara en cada loita, e falamos na nosa lingua e non na oficial da cursilería e facemos o amor coa nosa patria esquecéndonos ás veces do resto do mundo, para que alguén en nome da represión destrúa a montaña das nosas ilusións anceiadas.

E mentres, continuamos coa idea de que precisamos ser nós os consolados cando deberiamos sentirnos aflixidos por representar unha obra de títeres equivocada
na que somos máis culpables e manipulables do que pensamos, iso si, polo puto sistema.

Organízate e loita!

A caída da pícara

2008-06-15T15:55:00.003+01:00

Un día soprei unha vela
pra pedir anceios,
que se esvaeron no ar
polos fumes das chamas
do incendio das ás de Samotracia.

Logo, Dédalo meteume nun laberinto existencial
e fíxome unhas ás de cera
como a Ícaro
que se derreteron pola friaxe
das augas da marusía
ao caer, e caín tanto
que agora non me atrevo
a facer parapente.

E teño que conformarme
con mirar as estrelas
desde a terra.

Malia que me pese,
os humanos somos seres torpes
e non podemos voar
coma nós quixeramos.

O armiño dorme

2008-06-14T12:35:00.002+01:00

Onte veu á Lonxa Literaria Xosé Neira Cruz, o autor desta novela que trata de Bia de Médici, filla ilexítima do duque de Florencia que conta os últimos días da súa vida.

Ser muller non era doado en pleno século XVI. Fóra da gaiola de ouro do palacio, ferve un mundo cheo de perigos, pero tamén de liberdade. O amor entra na gaiola de Bia para trastocalo todo.

Un libro inzado de emocións, verbas de sensiblidade que espertan a curiosidade sobre o Renacemento representado no clan dos Médici. Esta obra é o resultado dunha fonda investigación feita polo autor, xunto co seu xenial maxín.

Hai na obra bailes e lenzos que pintan a época propia do florecemento dun novo espertar cultural a ritmo de minuetto.

Coido que a todos nos deron ganas de ir a Florencia e a galería Uffizi algunha vez, pero se cadra, agora moito máis.

Alén de todo iso, a tertulia foi unha das mellores que recordo deste clube de lectura. É unha pasada como Neira Cruz plasma historias novelescas cos seus termos e o seu timbre de voz tan especiais.

Bob Dylan

2008-06-14T11:07:00.002+01:00

O vindeiro día 27 teremos a oportunidade de ver a Bob Dylan en directo, un dos poucos concertos que se salvan do programa estival de Vigo.

Mala Herba no Morrazo!

2008-05-25T15:50:00.006+01:00

Dá gusto volver ver á boa xente de Mala Herba en directo e bailarlle unhas pezas. Esta formación xurdiu hai un par de anos de tocaren xuntos nos pubs e de ensaiar duramente, por suposto. Son testemuña, que vivía xusto enfrente de onde quedaban para ensaiar e tiña a sorte de escoitalos día tras día.

O trío de grandes músicos está formado por Xacobe Lamas (ao violín), Serxio Cobos (ao acordeón) e Cayetano Amenábar (á zanfona). Fan temas tanto de composición propia como músicas tradicionais de Galiza e foráneas: muiñeiras, mazurcas, tangos,valses etc.

Graciñas ao Sala Son por achegarnos unha vez máis á súa música ateigada de calidade e de lembranzas de noites bohemias. Mmm... Que recordos!

Il dolce suono

2008-05-22T21:00:00.009+01:00

Para P. ,

Sinto á Lucía de Donizetti
co doce son
liberado pola súa boca.

Vou construíndo vidrieiras utópicas,
arelas de amores difíciles,
alquimista da luz.

Non me rindo, Edgardo.
Os intervalos da distancia,
quilómetros de verdes paisaxes,
son sinxelas notas de paso,
para inquirir o leimotiv.

Con algúns requilorios,
a alieníxena doutrora
arrimará o atlas
coas súas antípodas
pra dar coa ópera
que anúa os cromatismos románticos
de Tristán e Isolda
(sen Liebestod).

Ponte na terra de Trasancos

2008-05-04T21:06:00.004+01:00

O verde das fragas do Eume,

o río que nos leva cara a-mar,

augas de intres fugaces do Cronos

camiño á dozura do principio de dualidade

da maxia das ondas de De Broglie.

Acto de graduación

2008-04-25T13:30:00.004+01:00

Onte celebramos o acto de graduación antes de rematarmos a carreira (isto de imitar aos ianquis é o que ten, só faltaba o baile de fin de curso...)Eramos de varias especialidades e o Pazo da Cultura estaba ateigado.

A parafernalia estaba montada. Dicíame Iago, un colega dun curso menos, que o ano que vén vai levar unha camisola que poña: Ides todas/os disfrazados!Semellaba que a xente ía a unha voda, incluso algunha debeu levar de diseñadora a Ágatha Ruíz. O rector e compañía ían cos seus traxes que parecían de entroido. O meu entusiasmo era quasi nulo, creo que fun das poucas que non levaban tacóns, nin fun á perruquería.. Mais o acto foi emocionante gracias ao que falou aquela profesora de INEF, e polo feito de que pronto remataremos os nosos estudos. Por fin! Para que...Para preparar unha oposición?

Logo, Santa Kata, cea esperpéntica con profesoras e saída nocturna onde tiven un reencontro fermoso cos coleghas bohemios pontevedreses..

E hoxe voltei ao cole, onde fixen os catro mesiños de prácticas, no que o cariño que me proporcionan as rapazas/os cada vez que volto é inmenso. Isto de ser profe vai ser xenial:)

London Calling!

2008-04-22T13:28:00.002+01:00

Próximo destino: London!

Que ganas de ir ao Museo Británico! (Onde os británicos presumen de ser ladróns..)

2008-04-22T12:43:00.003+01:00

Milleiros de días e de noites
pra que o seixo dos teus pés
seña case lenes alas.

(Luís Pimentel)

A meniña aturuxa
e esnaquiza un vidro represor.

A súa consistencia non mingua
por ser rebelde
no machista telón de fondo
na obra de monicreques
que pretenden que interprete.

De súpeto, bota a beillar
con pés soñadores
mentres voga
no seu navío
sementando foulas
camiño a Niké.

O derradeiro dilema dun tal Neo

2008-04-08T17:24:00.008+01:00

O Neo puido escoller entre a pílula azul e a vermella.

A primeira, levaríao á ignorancia, a permanecer nun mundo inxusto inzado de aparellos artificiais, mais placenteiro e atractivo. Ficaría durmindo nun soño eterno, sendo un escravo da sociedade.

A segunda, pola contra, conduciríao á verdade. A realidade, coas súas angurias e as súas ledicias, tal cal é. A decatarse, e a poder loitar con honradez.

El decantouse pola vermella, foi intelixente. Atrevido, foi na procura de mellorar a súa vida coas súas vicisitudes implícitas. No eido sentimental, sabía o que había con aquela rapaza, unha relación con data de caducidade no mundo frío non lle compensaba; quizais outra con outra persoa que coñecía dende hai anos, si. Porque entendía con obxectividade o que realmente había con unha ou outra muller ao inxerir o comprimido roxo.

Sol, solciño, quéntame un pouquiño!

2008-04-05T10:28:00.005+01:00

Despois duns días grises e de chuvias intensas, escampou. Chegou o anticiclón e con el a felicidade de novo, aínda que haxa pequenos intres de desacougo.

De festa en festa, xurdiron novas amizades e outras consolidáronse (graciñas a todas/os por estardes aí) e... Amelia voltou ver a complicidade nos acenos co vello gardabosques...

Repito o título do post anterior: "Esta primavera vaime facer tolear" (Silvio)

Chega de saudade (Tom Jobim, Vinicius) interpretada por Gal Costa

2008-04-01T17:17:00.001+01:00

Esta primavera pode facerme tolear (Silvio)

2008-04-01T16:29:00.001+01:00

...Estás, fuxinte,
eiquí e non estás porque sábe-lo arte
de seres simultánea e agallopar cos ollos os teus trigos nativos
poderosamente ateigada de sol e de mapoulas.

Estás en min, coma quen ten, sin nome,
un melro ou un fouciño pra conqueri-los días
nos que ti non estás, nos que ti non estás, nos que ti non estás.

De Con pólvora e magnolias (Ferrín)

Impresión, sol nacente (Monet)

2008-03-31T21:26:00.002+01:00

Neste intre , contemplei un movemento fugaz da luz no que a alborada rosaliana rexurdiu. Non hai formas entre a-mar e o ceo, só existe a claridade dos fotóns. Xa non hai, deste xeito, puntos de fuga do horizonte lonxano. Iso non importa.

Os reflexos do sol sobre a mar son lembranzas de ardentía de noutrora na persistencia da memoria. Que máis teñen no presente! Collige Virgo Rosas!

Janis Joplin -A woman left lonely

2008-03-29T12:14:00.002Z

(Anacos da tradución da letra)

Unha muller cansou de agardar,
ela fará loucuras,
sobre todo en momentos de soedade...

Ela sabe que el non aprecia o que ela vale...
As paixóns nocturnas queimarán a unha muller que non é amada,
si, todas esas vermellas e ardentes chamas tratarán de alonxar ao vello amor..

Alborada nova de domingo

2008-03-23T21:32:00.005Z

Do rexurdir da alborada até caer no abismo do plenilunio.

Durante unha semana e pico o seu sol agochábase confuso, mais emitía luz visible de cando en vez. Era unha época de chuvia intensa.O poema convertido en canción de Castelao era unha profecía.
Logo dunha madrugada onde non importaba o Cronos para ver ao seu amado,onde os aloumiños xa non eran os mesmos, malia a complicidade que habitaba nas miradas, nos sorrisos dos días atrás no pub do amuleto máxico. Aínda que sonara Enter Sandman, como di a canción ela estaba soñando cun ollo aberto.
Amalia, decidida, púxolle fin á incertidume ao atoparse consigo mesma cando voltaba para casiña no mencer. Comezou a sentir de novo a inocencia e non permitiu deixala escapar.Era o intre perfecto para rematar de pintar os cadros expresionistas e pintou outro distinto no que agora o que importaba era ela. Así que comezaría unha etapa branca, como as aquifoliáceas, estaría ben soa.
E quizais nun futuro próximo volte ás andadas pintando ao bohemio gardabosques.Porque as obras de arte son obras de arte.

Eric Clapton- The sunshine of your love

2008-03-11T16:58:00.002Z

It's getting near dawn,
When lights close their tired eyes.
I'll soon be with you my love
To give you my dawn surprise...

Urbano Lugrís: "Homenaxe ós músicos e poetas do mar"

2008-02-29T16:13:00.003Z

Nos seus soños tardíos, meu amor imaxinaba as musas da música. Tocábanlle as súas melodías do corazón do océano, e na súa superficie lisa coma un espello podíase contemplar o acougo que á fin atopaba noite tras noite como un bohemio pintor e poetas nas tascas. Mais el, enredaba o seu corpo coa súa amada e cos ollos pechados, podía imaxinar o inimaxinable: o grande milagre da conxunción da arte co amor.

Metallica- Nothing else matters

2008-02-10T16:12:00.000Z

Couldn´t be much more from the heart..

Xa sei que é un clásico, e a algún lle sonara a reseso, pero para min esta canción agora volta a ter sentido.Está entre as miñas preferidas de sempre.

Esta escritura automática...

2008-02-01T18:13:00.000Z

O surrealismo dos Campos Magnéticos
seméllase aos xogos de cativos
coas máscaras de entroido
que todas/os nos poñemos de cando en vez.

A forza de atracción ou repulsión
é proporcional
á velocidade á que nos movemos.

O magnetismo ten outras manifestacións
como por exemplo, na luz recíproca.

O difícil é atopar a túa corrente paralela
que mira na mesma dirección ca ti.

Posta de sol en Donón (O Hío, O Morrazo)

2008-01-31T13:32:00.000Z

No solpor, o mariñeiro, hedonista, non se preocupaba polo horizonte marítimo ateigado de incertidume. Vivía intensamente: pasaba do sublime pracer até demoucar bágoas de dor e fracaso tropical. Mais iso non era motivo de desacougo. Aproveitaba cada segundo de vida, xa que sabía que algún día ía estira-la pata.

Aninovo

2008-01-01T15:15:00.000Z

Para os celtas, o bidueiro simbolizaba o aninovo e representaba a primeira letra do alfabeto druídico ogham.

Paseo por Cabo Home (Cangas)

2008-01-01T11:50:00.000Z

Por que non haberá un cabo chamado muller e si home?